Te tytułowe „miary” i próby taneczne, służące zweryfikowaniu jakości tańca oraz umiejętności tancerza, są na wsi polskiej stosowane powszechnie, przynajmniej tam, gdzie dane było mi rozmawiać o tym – w różnych częściach Mazowsza, na Radomszczyznie, w Sieradzkiem, na Kielecczyznie, Lubelszczyznie nieodmiennie na pytanie o cechy dobrego tancerza, padała odpowiedź „to taki, co potrafi na jednej desce tańcować” i „szklankę (z wodą lub wódką) na głowie utrzyma”. Przytaczane są łącznie lub tylko jedna z nich.
Dotyczą one szczególnie tańców wirowych, a wyżej zarysowany zasięg geograficzny pokrywa się z obszarem dominacji lub znacznego udziału rytmów trójmiarowych, które, jak powszechnie się uważa, najdobitniej charakteryzują muzykę polską i stanowią o jej oryginalności (od XVI wieku) na tyle, że uzasadnione jest nazwanie ich „rytmami polskimi” ; tańce oparte na tych rytmach to oberek, kujawiak, mazurek oraz rozmaite ich odmiany.
Rodzą się w związku z tym pytania o antropologiczny sens oraz znaczenie tak zdefiniowanych i utrwalonych w tradycji miar.Remigiusz Mazur-Hanaj - animator kultury i muzykant. Współzałożyciel Stowarzyszenia "Dom Tańca", z którym związany jest od 1995. Juror Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym. Prowadził zajęcia warsztatowe w Instytucie Kultury Polskiej UW (2003-07). Studiuje w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UW.